جنوب غربى اين ميدان شروع و به سه راه خيابان ملت ختم مىگرديد و خيابانهاى ديگر مانند خيابان ملك و حاج عبد الصمد و مهدى موش و خيابان پل امير بهادر « 67 » و امثال آن كه فقط نامى از آنها به گوش رسيده جز قليلى در آنها سكونت نمينمود . خيابان باب همايون اولين خيابان مشجر كه خلاف ديگر خيابانها درخت و سايه در آن ديده مىشد خيابان باب همايون يا خيابان سر در الماسيه يا خيابان ارك يا خيابان در اندرون يا خيابان دالان بهشت يا خيابان لقانطه يا خيابان نقاره‌خانه بود « 68 » كه از ابتداى دروازه نقاره‌خانه كه در دروازه‌ها ذكرش گذشت شروع شده بجلو سر در الماسيه يعنى در شمالى اندرون شاهى ، محل نرده‌هاى شمالى فعلى وزارت دارايى مىرسيد ، باطراوت و نظافت و دار و درخت و نهرهاى پر آب دو طرف كه اولين خيابان مرغوب شهر محسوب ميگرديد و از آنجا كه معبر خاص شاه و درباريان بود از آن رسيدگى فوق العاده به عمل ميآمد . در دو طرف اين خيابان چنارهاى بلند سلامت يك قد و اندازه‌اى بود كه از دوران صفويه بجا مانده ، نگاهدارى شده ، شاخه‌هاى آن‌ها در عرض خيابان سر بهم داده در تابستانها با شاخ و برگهاى خرم خود آن را تاريك و روشن كرده فضاى دلربا بوجود آورده پاتوق و تفرجگاه زيباپسندان شناخته شده بود . لقانطه در ابتداى اين خيابان كافه‌اى بود بنام « لقانطه » كه آن را مردى بنام غلامحسين خان لقانطه داير كرده صورتى آبرومند به آن داده و مشابه آن يكى هم در ميدان بهارستان برپا ساخته بود . در جلو اين لقانطه حوض كاشى زيبايى وسط پياده‌رو ساخته بود كه از نهر

--> ( 67 ) . تكه خيابانى از سه راه اميريه تا اول خيابان ارامنه . ( 68 ) . اسامى مختلف خيابان باب همايون .